به نام خدا

در ادامه پست قبلی: خوب پس باید وقتی در خانه ی خدا میروی(میخواهی بپری بغلش) باید نشان دهی که واقعا پشیمان هستی،ندامت و حالت تضرعت را به او نشان دهی. با گریه و زاری ات ناتوانی ات رادر مقابل عظمتش نشان دهی به نظر من شرط اول توبه و نصف آن این است که واقعا پشیمان باشی و از درون احساس ندامت کنی.

با اشک و زاری،با ندامت و پشیمانی،با فریاد العفو...العفو،با زمزمه ی استغفرالله به او نشان بده که میخواهی از توابین باشی.

 برو بشین تو سجاده ات، چه جوری وقتی میخواهی از یک انسان بزرگ به خاطر اشتباهت معذرت خواهی کنی، همون جوری!

- نمیتونی تو چشاش نگاه کنی(سرت را بنداز پایین)

- از درون پشیمون و مضطر و نگران(برای بوجود آمدن آن:تصور یک حقیر در مقابل یک عظیم)

- بعضا اشک میریزی تا دلش بسوزه( گریه کن و ناتوانی ات را به نمایش بگذار)

- قبل از توضیح دادن اول میگویی معذرت میخواهم(گفتن استغفرالله)

- باجملاتی دست و پا شکسته به توضیح دادن میپردازی(گفتگوی خودمونی با خدا)

- قول مدهی جبران کنی( انجام واجبات و  ترک محرمات)

- با هدیه ای که از قبل تهیه کرده ای سعی میکنی از دلش در بیاوری(به جا آوردن 2رکعت نماز شکر)

-.....

-.....

خلاصه هر کار که بلدی بکن تا نشان دهی پشیمانی.

خدایا به ما توفیق ترک گناه  و توبه کردن بده.

خدایا لذت گناه را از ما بگیر و لذت عبادتت را ه ما بده.

((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))