17مرداد مصادف با تولد مولای متقیان مهمونی بزرگی برگزار میشود که اعتکاف نام دارد.

من اولین سالی است که در این مراسم با شکوه شرکت میکنم،و برای همین شور و شوق بیشتری نسبت به بقیه دارم.من خوشحالم که خدا اسم منو تو لیست اصلی معتکفین خودش قرار داده تا من هم در کنار بندگان خوبش باشم.

دوست دارم این مهمونی را برای خودم مجسم کنم و البته میدونم که نمیتونم عظمت و شکوه این مهمونی را درک کنم.این مهمونی با شکوه و معنوی یک میزبان ارحم راحمینی داره که هنگام داخل شدن به این مراسم جرعه ای شربت عشق و معرفت رو به کاممون می نوشاند، تا با حضور قلب و خلوص نیت به مناجات و سپاسگذاری اش بپردازیم.

جالبه که میزبان حاجات و دعاهای همه ی ما را میداند و در برآوردن آنها قادر و تواناست. پس ما تنها دست به سوی او دراز میکنیم چون او مصلحت ما را بهتر از خودمان میداند.

به نظرم این بهترین موقعیت است که تا میتونیم گریه و درددل کنیم و از خدا بخواهیم که گناهانمونو ببخشد و ما را اصلاح کند. بخواهیم که ما را به راه راست هدایت کتد و ما را در راه خودش ثابت قدم کند و راه درست را به ما نشان دهد و افضل دعاها اینکه تا ما جوونیم ظهور پسر فاطمه(س) را نزدیک کند و مرگ ما را شهادت در راه خودش و در رکاب آقا امام زمان(عج)قرار دهد.

حالا که همه خوبا جمع اند بهترین فرصت است که برای ظهور تنها منجی عالم دعا کنیم.

                ((اللهم عجل لولیک الفرج))

نه...نه....دوست ندارم به آخرش یعنی پایان روز سوم فکر کنم چون خیلی سخته، اما اینش شیرینه زمانی که پاتو از در این مهمونی بیرون میذاری تو پرونده ات هیچ گناهی نیست و چون میزبانمون غفور ذنوبه یه فرصت دیگه بهمون داده پس باید این فرصت طلایی رو قدر بدونیم و از خدا بخواهیم که به ما توفیق ترک گناه بدهد.

                                                      آمین