به نام خدا

در ادامه پست قبلی: خوب پس باید وقتی در خانه ی خدا میروی(میخواهی بپری بغلش) باید نشان دهی که واقعا پشیمان هستی،ندامت و حالت تضرعت را به او نشان دهی. با گریه و زاری ات ناتوانی ات رادر مقابل عظمتش نشان دهی به نظر من شرط اول توبه و نصف آن این است که واقعا پشیمان باشی و از درون احساس ندامت کنی.

با اشک و زاری،با ندامت و پشیمانی،با فریاد العفو...العفو،با زمزمه ی استغفرالله به او نشان بده که میخواهی از توابین باشی.

 برو بشین تو سجاده ات، چه جوری وقتی میخواهی از یک انسان بزرگ به خاطر اشتباهت معذرت خواهی کنی، همون جوری!

- نمیتونی تو چشاش نگاه کنی(سرت را بنداز پایین)

- از درون پشیمون و مضطر و نگران(برای بوجود آمدن آن:تصور یک حقیر در مقابل یک عظیم)

- بعضا اشک میریزی تا دلش بسوزه( گریه کن و ناتوانی ات را به نمایش بگذار)

- قبل از توضیح دادن اول میگویی معذرت میخواهم(گفتن استغفرالله)

- باجملاتی دست و پا شکسته به توضیح دادن میپردازی(گفتگوی خودمونی با خدا)

- قول مدهی جبران کنی( انجام واجبات و  ترک محرمات)

- با هدیه ای که از قبل تهیه کرده ای سعی میکنی از دلش در بیاوری(به جا آوردن 2رکعت نماز شکر)

-.....

-.....

خلاصه هر کار که بلدی بکن تا نشان دهی پشیمانی.

خدایا به ما توفیق ترک گناه  و توبه کردن بده.

خدایا لذت گناه را از ما بگیر و لذت عبادتت را ه ما بده.

((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

به نام خدا

خوب حالا چه جوری عذرخواهی کنیم؟

ابتدا به یه مثال جالب توجه کنید: "این صحنه را تصور کن "زمانی که کودکی یه اشتباهی میکند وخطایی انجام میدهد و پدرش از دست او عصبانی میشود با خشم و غضب به سمت کودک میرود تا او را تنبیه کند اما بچه وقتی میبیند که الان کتک را میخورد و کسی را ندارد که به سمت او پناه ببرد سریع میپرد بغل خود پدر. با اینکه پدرش را ناراحت کرده ولی پناهی غیر خود پدر ندارد برای همین با گریه میپرد بغل پدر.

خدای ما هم درست است که به دلیل اشتباهی که کرده ایم از دست ما ناراحت است ولی ما غیر از او کسی را نداریم"الهی و ربی من لی غیرک" بخاطر همین باید بپریم بغل خودش و از او معذرت خواهی کنیم،گریه کنیم و نشان دهیم که پشیمان هستیم تا بر ما رحم کند و گناهانمان را ببخشد و ما را تنبیه نکند(عذاب نکند).

ولی خدای ما یک حسن دیگر هم دارد و آن این است که بر تنبیه کردن ما عجله نمبکند و با اینکه از دست ما عصبانی است ولی به ما فرصت میدهد که شاید برگردیم و بپریم بغلش.(از پدر هم مهربانتر)

ادامه دارد...."پست بعدی"

به نام خدا

شاید ان سوال برای شما پیش آمده باشد که خدا که اینهمه بندگانش را دوست دارد پس چرا جهنم را آفریده و در قرآنش هم اینهمه به بودن آن تاکید دارد؟

در جواب این سوال به مثالی توجه کن.بچه ای میخواهد از خانه اش برای همیشه برود ولی پدرش نمیخواهد او را ازدست بدهد برای همین به او میگوید: اگر بری من دیگه راهت نمیدهم، اگر بری از ارث محرومت میکنم،اگه بری دیگه بچه من نیستی. من قسم خورده ام که راهت نمیدهم، من قسم خوردم که فلان کنم و.....

همه این قسم ها و تاکیدها که اگر بری میکنم در حقیقت" اصرار پدر برای نگه داشتن او بیشتر است." خدا هم میگوید:"من تو را برای بهشت آفریدم ،برای جهنم خلق نکردم. اما جهنمم هم جدی ها،جهنمم هم سر جایش هست . من قسم خورده ام."

که در دعای کمیل هم داریم که خدا در قرآنش فرموده: "أقسمتَ أم تملأها من الکافرین من الجِنة و الناس أجمعین"

حوب حالا بیاییم کل مطالب پله دوم را جمع بندی کنیم و کمی روی ان تأمل داشته باشیم. ابتدا گفتیم که خدا نگران ماست و برای برگشت ماخیلی مشتاق است که این رو در مثالهای متفاوت بررسی کردیم پس هیچ عذری برای اینکه خدا ما را نمی پذیرد و خجالت میکشیم که برگردیم نمیماند. و در مطلب بالا هم گفتیم خدا فرموده:" درسته من دوستت دارم و به تو از خودت مشتاقترم و برای خودم میخواهم نگه ات دارم ولی اگر نافرمانی کنی قسم حوردم که جهنم را از کسانی که نافرمانی میکنند پر میکنم."

_حوب حالا "نافرمانی میکنی؟" یا "عذرخواهی میکنی وبه آغوش خدا پناه میبری و خوشحالش میکنی و تازه به کلی عزت و آبرو هم میرسی؟"  تو قدرت انتخاب داری ولی حواست را جمع کن که برای این انتخابت مورد سوال قرار میگیری.

                         ((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

به نام خدا

حالا برای اینکه بهت ثابت بشه که خدا چقدر مشتاق است به برگشت ما به فرصتها و فرجه هایی که برای ما قرار داده نگاه کن.

 ((خدا ماه رجب را ماه آمرزش و بخشش قرار داده فرموده تو این ماه زیاد توبه کنید و استغفار بگویید که درهای رحمت خدابر روی شما باز است شاید که مورد رحمت خدا قرار گیرید.)) خدا یک ماه درهای رحمت و بخشش را برا روی ما گشوده است و به مافرصت برگشت داده، نکند از این فرصتها و فرجه ها بی بهره بمانیم. ولی خدا بازهم اینقدر به فکر ماست که ماه شعبان را بعد از ماه رجب برای من غافل و بی نصیب قرار داده و در این ماه توصیه به استغفار شده که اگر در این ماه استغفار کنید مثل این است که هزاران بار در ماههای دیگر استغفار کرده اید. دقت کن خدا تازه برای ما جایزه هم گذاشته گفته اگه بیای، استغفار کنی من برات مینویسم گه هزاران بار استغفار کردی من زیادش میکنم تو فقط بیا. ولی باز هم او اینقدر به فکر ماست که ماه رمضان را بعد از ماه شعبان دوباره  برای ماهایی که بی نصیب بودیم و غفلت کردیم قرار داده که در آن درهای رحمتش باز باز است. دوباره در ماه رمضان شب قدر را قرارداده و کلی فرجه و فرصت برای ما گذاشته.....بیایید تا دیر نشده بهره ببریم و شکرگذار لطف هایش باشیم. او با دادن این فرصتها و فرجه ها نشان داده که به آمدن ما مشتاق است پس بیایید درست حسابی استفاده کنیم.

                                  ((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

به نام خدا

خوب دوستان حالا بیایید برای اینکه ببینیم توبه چقدر شیرین است و شیرینی آن در دلمان بشیند فکر کنیم اصلا توبه نبود ان وقت چه میشد؟ اگه توبه نبود با اولین گناه از هستی ساقط میشدیم و جهنم پر میشد از ادمها  که به خاطر اولین اشتباهشان در زندگی(چه کوچک و چه بزرگ) به جهنم وارد میشدند. حتی به خاطر یک گناه دیگر رنگ خوشبختی و سعادت را نمیدیدند. در حقیقت توبه برای ما یک فرصت است که پناه ببریم به خدا تا اتش جهنم اش را بر ما سرد کند. توبه یک بشارت بزرگ است و با این همه گناهی که انجام میدیم (خودم و امثال مثل خودم را میگویم) اگر این فرصت به ما داده نمیشد به طور حتم بهشت بر ما واجب بود ولی اینقدر مهربونه که حتی وقتی اشتباهی از ما سر میزنه به فرشته هاش دستور میده(( ننویسید، صبر کنید، شاید برگشت و عذرخواهی کرد)) و بسته به نوع گناه و اشتباهمون خدا به ما چند ساعت یا چندین روز هم فرصت میدهد وبه فرشتگانش امر میکند دست نگه دارید شاید برگشت و با من آشتی کرد. واقعا لطف بزرگی است در حق بندگان. حتی الان تو که این متن را میخوانی شاید خدا تو را انتخاب کرده تا این مطالب را بخوانی و قبل از اینکه دیر شود از این فرصت طلایی استفاده کنی وبرگردی.

                              ((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

ودر ادامه بحث عذر خواهی از خدا ؛ خدا گفته همه ی شما بیایید چه گناهان بزرگی انجام داده باشید و چه اشتباه کوچکی از شما سر زده باشد

((و توبوا اِلی الله جمیعا ایها المومنون لعلکم تفلحون))

در آیه ی بالا خدا میفرمایید همه شما بیایید و در آیه ی:

((قل یا عباد الذین اَسرفوا علی اَنفسهم لا تقنطوا من رحمة الله اِن الله یغفر ذنوب جمیعا))

میفرماید: نکند کسانی که گناهان(خطاهای) بیشتری انجام داده اند از رحمت واسعه ی خدا ماَیوس شوید، خدا گناهان شما را هم می آمرزد. خدا راه را چقدر باز گذاشته و این بی انصافی نیست که بگوییم ما خجالت میکشیم که عذر خواهی کنیم، و به جای استفاده از این فرصتها توبه را به تاَخیر بیندازیم؟

اگر بدونی خدا از بازگشت ما چقدر خوشحال و خشنود میشود یک لحظه هم برای برگشت معطل نمیکنی. پیامبر اکرم(ص)در این زمینه مثالی آورده اند که: زن و شوهری بچه دار نمیشدند و با توجه به علاقه ای که یه زن و شوهر به داشتن فرزند دارند خداوند بعد از بیست سال به آنها فرزندی میدهد، خوشحالی آنها را فرض کن که چقدر زیاد و غیر قابل توصیف است، خدا هم از توبه بندگانش به مراتب بیشتر از این خشنود و خوشحال میشود(کلوالد العقیم):

ویا بی معرفتی نیست که بگوییم شاید خدا توبه ی ما را قبول نکند و نپذیرد؟ در صورتی که در قرآنش میفرماید:((هو الذی یقبل توبه عن عباده))

هو الذی، نشانه تاکید است که من خودم قبول میکنم بدون هیچ واسطه ای. بدون اینکه آبروتون رو جلوی بنده هام ببرم و به آنها نشان دهم که شما چگونه بوده اید. تازه به شما که توبه کرده اید و برگشته اید آبرو و عزت هم میدهم.

ببین چه خدایی داریم!!!! با اینکه نافرمانی او را کرده ایم به ما گفته همه شما بیایید، از رحمتم مایوس نشوید، از بازگشت شما خوشحال میشوم و خودم از شما توبه تان را می پذیرم و بهتون آبرو هم میدهم.

خدایا معرفت نسبت به خودت را به ما عنایت بفرما!

                          ((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

دوستان عزیزهمه انسانها تمایل به پرستش چیزی یا کسی دارند ودر حقیقت انسان ذاتا گرایش به پرستش دارد، حتی کافران هم این نیاز را در خود دیده اند و برای برطرف کردن این نیاز به بت ها روی آوردند، پس این نیاز در همه وجود دارد و چه خوب است که کسی را برای پرستش انتخاب کنیم که هستی و روزی ما در دست اوست. کسی که هر چه داریم ار اوست. آری خدایی که قبلا به توصیف مهربانی و عشقش نسبت به انسانها پرداختیم. او سزاوار پرستش است اما ماهایی که تاحالا از او غافل بودیم به نظرم برای برگشتن به درگاهش باید از او عذر خواهی کنیم و باز هم به لطف خدا نگاه کن که برای همین موقع ها برای من و تو یه راه بازگشتی قرار داده چون او مارا آفریده و میدانسته که بعضی موقع ها یادمان میرود مهر و محبتش را و توبه را قرار داده است.تورا نمیدانم ولی من که خجالت میکشم بروم به درگاهش بعد از اینهمه مدت و اینهمه بی معرفتی. ولی الان با تمام وجود پشیمانم......

اما.....میدونی مثال من و تو الان که میخواهیم برگردیم و از اینکه از یاد خدا غافل بودیم مانند چیست؟ مانند فرزندی که از خانه بدون هیچ عذر و بهانه ای فرار میکند ولی شب که میشود میبیند که خوراکی برای خوردن ندارد، جایی برای خوابیدن ندارد، اگر در کوچه و خیابان بماند ممکن است دچار آسیب شود وهزاران خطر دیگه او را تهدید کند او پشیمان میشود و میخواهد برگردد و پیش خودش میگوید که وقتی برگشتم به مادر و پدرم (سرپرستم) چه بگویم؟ اگه پرسیدن چرا رفتی چه دارم که بگم؟ اگر راهم ندادند چه کنم؟ اگر دعوایم کنند و در اتاق حبسم کنند چه!!!آخه من خجالت میکشم. ولی در خانه، دعای پدر و مادرم و تمام خواسته ی انها برگشتن فرزندشان است. اگر حتی با برگشت فرزندشان او را تنبیه کنند و او را در اتاقش حبس کنند و بیشتر از او مراقبت کنند و توجه آنها به او بیشتر شود دلیل بر این است که آنها تلاششان برای نگه داشتن فرزندشان بیشتر است. درست مانند خدای ما که از ما به خودمان مشتاقتر است و او انتظار برگشتن ما را میکشد. یادش را در دل ما می اندازد تا شاید برگردیم پس اول او توبه میکند یعنی اول او برای برگشت ما تلاش میکند و توفیق عذر خواهی را به ما میدهد. و داستان ما هم مانند آن جوان میماند؛ که بعد از مدتها دوری از خدا متوجه میشویم که بدون او هیچ هستیم و بدون او هیچ چیز نداریم و نادم و پشیمان میخواهیم بر گردیم.

خدایا به حق محمد و آل محمد توفیق توبه واقعی را به تمام جوانان ما عنایت فرما!

                           ((اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم))

در عرش خدا هیاهو بود،همه فرشتگان منتظر بودند تا خدا خلیفه خود را انتخاب کند و فرشتگان منتظر بودند تا یکی از انها انتخاب شود، اما خدای متعال خطاب به همه فرشتگانش فرمود: ((انسان خلیفه من است)) فرشتگان به اعتراض پرداختند.آیا انسانی که در زمین فساد ایجاد میکند خلیفه خداست؟ و خدای عزوجل فرمود: {((من چیزی میدانم که شما نمیدانید

موجودات عالم دو گونه اند: مادی و غیر مادی

در موجودات غیر مادی تغییر و تحول راه ندارد، اما در عالم مادی حرکت از یک مرتبه به درجات بالا و پایین ممکن است. در این میان انسان از نعمت اختیار نیز برخوردار است، پس به راحتی میتواند از فرشته برتر باشد و از حیوان پست تر.

هنگامی که انسان به عقل و اراده می رسد، خواست اوست که منجر به حرکتش در مسیر دو طرفه فوق می شود. مبادا از نعمت عقل و اراده به نیکی استفاده نکنیم. بزرگترین آسیبی که در این راه ممکن است به انسان برسد خود بینی است، یعنی به رخ کشیدن خوبی های خود و فراموش کردن عیوب.

باید حواسمان جمع باشد که ما بدون خدا، هیچ هم نیستیم هر قدر تلاش کنیم باز هم به او بدهکاریم.

بیان من حقیر: به دلیل داشتن اختیار خودمان مسئول سرنوشت خود هستیم که این سرنوشت را برای رسیدن به کمال رغم بزنیم یا رسیدن به خواسته ها و تمایلات دنیایی.

نتیجه گیری: پس اولین قدم انتخاب راه است و استفاده نیکو از عقل و اراده برای رسیدن به خدا و آسمونی شدن. و برای انتخاب مسیر به این موضوع توجه داشته باشید که بدون خدا هیچ هستیم.

                اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم