دوست دارم در این پست از کسی بنویسم که خیلی ها او را نمی شناسید،شاعری که تمام زندگیش را صرف شهدا و خانواده شهدا کرد.یه عاشق واقعی و با غیرت که مهم نیست نامش ابوالفضل(بهزاد)سپهر بود،مهم اینست که مولایش حضرت مهدی(عج) بود؛مهم نیست که پلاک خانه شان چند است ،مهم اینست که پلاکش را از واحد تعاون گردان عشق گرفته بود؛مهم نیست که در کودکی در اثر سانحه ای سایه پدر را از دست داد و در کنار تحصیل با وجود سن کم به کار پرداخت تا ساحت مقدس فقر آلوده نگردد و عزت نفس حرف اول را بزند...مهم اینست که جز از خدا و گناه خود نمی ترسید و شرم داشت که از غیر او ترسد!مهم نیست که در بنگاه تهیه و توزیع قطعات یدکی ماشین های سنگین، کارگاه تزریق پلاستیک، کارگاه طلاسازی وسپس در نقد فیلم،خبرنگاری،نویسندگی و... کار میکرد و کارمند شرکت مخابرات بود،مهم اینست که چوبدست توکل در مشتش بود و هر چه میخواست فقط از او میخواست وبس، و میگفت از آن اویم و نه دیگری و میخواست از آن او بماند،(ن و قلم) را با تمامی وجود دریافته بود و نه بنده نان بود و نه بنده قلم،می ترسید از خدا در کار مردم و نمی ترسید از مردم در کار خدا و اینگونه بود که عاشقانه زیست و عارفانه رفت.

مهم نیست که در سن 31 سالگی رفت، مهم اینست که عاشق بود و وارسته ،و پیش از مرگش مرده بود، یعنی خویشتن را میرانده بود تا نمیرد هرگز! و میگفت:عاشق باید قدر خود بشناسد و بکوشد برای فتح خاکریزی در درون تا به کمال رسد و به حقیقت یقین؛مهم نبود که در زمان جنگ تحمیلی فقط 7 سال داشت و حضور فیزیکی در جبهه های نور نداشت،مهم اینست که بسیجی بود و فرهنگ بسیجی مثل خون در رگ و پی اش درغلیان بود و رضایت حق می جست و راحتی را مصیبتی بزرگ میدانست، از این سبب که بیم داشت او را تنبل کند و از انجام وظیفه باز دارد.

و خود را ابولفضل معرفی می کرد و میخواست که او را ابوالفضل صدا کنند و همه هم او را با این نام میشناسند:

که ذکرش،ابوالفضل عباس بود

مهم نیست که هنرمندی زیرک،زبر دست و بسیار پر کار بود، مهم اینست که شعر و سبک شعری اش در تمامی ابعاد منحصر به فرد بود،مهم نیست که سپهر با اینکه روزنامه نگار بود و نوشته هایش اغلب به چاپ میرسید،منظومه های اتل متل را برای چاپ نمی سرود، مهم اینست که اتل متل های او در واقع(( منظومه هایی روبرو با مخاطب)) است،یعنی در مجالس بزرگداشت شهدا و گردهمایی ها شرکت میکرد و شعرهایش را میخواند.

میگفت: این شعرها را بچه ها با قلم پا و جوهر خون در بطن آن حوادث در میان دود و باروت و میدانهای مین، در ان معرکه ها سروده اند و من فقط قافیه های ان را جابجا میکنم من در واقع ویراستار این شعرها هستم،بروید سراغ شهدا، مادران شهدا،همسران شهدا و فرزندان شهدا و از خودشان بپرسید که چگونه این حماسه ها را سروده اند... .

مهم نیست که از شجاعت، شهامت، عزت نفس و استعداد شگرفی که داشت سخنی به میان نیاوردیم، مهم اینست که بسیار حساس و تیزبین بود واخلاص داشت، این بود که غوغا میکرد.و مهم نیست که بسیاری حرفی برای گفتن ندارند و یا قدرنشناسند و کور، و از بین هزاران هزار کوچه و خیابانی که به نام مقدس شهدا مزین شده فقط آدرس یک کوچه را بلدند و زبان در کام کشیده اند و...

خوش به حال اهل شلمچه، اهل دوکوهه،اهل بهشت

که خدا اسم همشــــــــونو بین ســــپاه مهــدی نوشت

دار و ندار همشـــــــون ســـــــــــربند یــــــــا زهرا

.           شهیدان

.                   دست

آقا ما کـــربـــلا میخوایم.

علامه حسن زاده چه زیبا می فرماید:

آهای مردم رجب تموم شد و ما جا موندیم. خوش به حال اونهایی که تو این ماه مبارک کاری انجام دادند.خوش به حال اونهایی که آمرزیده شدند. خوش به حال اونهایی که برای اون دنیاشون چیزی فرستادند. خوش به حال اونهایی که از این ماه بیشترین بهره رو بردند.

اما بازم فرصت است چون خدامون اونقدر مهربونه که بهمون بازم وقت داده که توبه کنیم و اگر توبه شکستیم دوباره بیاییم پیش خودش، همین رجب درسته که تموم شد اما بعدش شعبان میاد و بعدش رمضان بعدش شب قدر و بعدش روز نیایش(روز عرفه) و بعدش...

درسته که خداوند این همه فرصت برای من گنهکار گذاشته تا بیام قاطی بنده های خوبش اما باید تک تک این فرصت ها رو غنیمت بشماریم چون مرگ خبر نمی کنه و کسی خبر نداره که رجب بعدی یا شعبان بعدی هست یا نه!

(دوستان عزیز که به من سر میزنید از همگیتون ممنونم. بیایید همه دعا کنیم تا خدا به راه راست هدایتمون کنه و تو راه خودش ثابت قدممون کنه و راه درست رو به ما نشون بده تا بیراهه نریم.)

با مهدی تا مهدی یا مهدی ادرکنی

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم